ara ara sara nöbetleri gibi vuruyor..
unuttum derken o saf mutluluk anları geliyor aklına..
alıştığını biliyorsun..eski fotoğraflar..alıştığın sokaklar,başka bi evin anahtarı..o kapı..
kovulduğun..giden sen olmuşsan da terk ettiğinden değildi yaka paça hayatı'ndan kovulduğundandı.
yani gidenler de kalan olabiliyormuş hayatta.
bari..bari sen yapmasaydın..tanrıya inancımı da alıp kaçmasaydın benden..
böyle yapayalnız anlaşılmaz bırakmasaydın..kime güvenicem ben şimdi..
görmüyorsun değil mi..yaşattıklarına katlandım diye gücüme imrenirken sen..
ben şimdi sana imreniyorum..
canının yarısını nasılda
hissedemiyorsun..
canın yarısının olmadığını..:'/
Hiç yorum yok:
Yorum Gönder