Tanrıdan kaç, kendinden kaç, denizin dibini boyla misali..

...

gitmeler değil vedalar kaybettirir ya da kazandırırmış..
ve üçüncü mevsimdi yalnızlık- adı ilkbahardı..
her çiçek bir vedaya açardı..
şimdi tek bir kent değil.. içimden şehirler geçiyor..
yokluğun hiçliğime dönüşüyor..
hüzün.. içimde yüzündü hüzün..
güzel bi son yazacağım sana/ için rahat olsun.
olmak istediğin yerde vazgeçmek zorunda olduklarınla beraber olacağın bi son..
öykülerimde..
aldatıldığın / aldattığın öykülerde..
adam neden hep ağlarsın !
şarkılar var hala..değişmezler onlar vedaların ardından bile..aynı tını ruhuna akmaya devam eder..
her şey olasıdır ama olasılıksızlardır şimdiki demimizi süsleyen.
bu kelimeleri toparlamaya çalışan ahmak benim.. aylar sonra..
beceriksizim..
vedalara sessizliğim el sallar..
işte ordasın o beni sarmasını beklediğim ellerin salınır bana doğru..
evet.. ellerin büyük ellerin..
bu bir bitişin son cümlelerinden biridir.
-- Ellerin sıcak mıdır?
-- Buz gibi..
aslında neler demek ister.. de ellerim buz gibi der sadece..
kelimeler uzadıkça yanımda kalacakmışsın gibi..
olabildiğine saçmalayıp, uzamasını istiyorum..
zaman dolmasın / zamanımız dolmasın..
bırak düşündeki / kaldırımda ki yeşil çantalı, kumral kızı..
olduğu yerde kalsın. kalsın derdin..onlardan olmasın..
onlar silerler..
onun gibi.. onlar gibi gitme..
kabullenirmiş vedaları insanlar..
haklıymış.
son cümlem "son cümle olmayacak" olurdu..
tanrıdan kaçmak gibi bir şey bu..
kendinden kaçmak..
denizin dibini boylamak..
ölümüze de acı çektirmez ya tanrı !
mutlu kal..
oysa ben istemez miydim kısacık öykümün en güzel yerinde yaşatmak seni..
adını yeniden koymak..
ve şiirler yazdım sana..
sen sana yazılan başka şiirleri okuduğun anda..