bir gidişin provasında...

Hangi şehir iyi gelir şimdi ruhuma bu kaçışın provasında…
Ve hangi küskün şehir alır şimdi beni koynuna kırk yıllık ahbabıymışçasına…
Metrekareye düşen insan sayısını merak etmiyorum,
Metrekareye kaç kırgın insan düşer bu şehirlerde?
Kaç yitik adam, kaç yüzü düşmüş kadına rastlarım yamalı asfaltlı sokaklarında bu şehirlerin…

Şimdi bana sen söyle Marla...

Nemli bir sabahta
Kırılgan kuşlarının içli şarkılar söylediği ormana doğru ilerliyoruz.
Yol çizgileri uzuyor, biz ömrümüzden çalıyoruz.
— yolun neresindeyiz?
Rüyalarımı bile ele geçirmiş kaçışlarım.
Ve her yeni gün daha da yorgun uyanıyorum.
Şimdi bana sen söyle Marla- Yolun neresindeyiz?
Öyle haklı gibi susma Marla!
Bileklerini kesip ruhundaki acıyı unutabileceğini mi sandın?
Ben denedim Marla!
Senin nefes alamadığın tüm yüzyıllar boyunca denedim.
— eğer ruhun kanıyorsa bileklerinden önce
Bedava bir anestezi oluyor sadece bu.
Şimdi kanatabildiğin kadar kanat acıyan yerlerini.


Ben seni zeki bir kadın sanardım.
Bir tek ruhunda estetik yok
Farkına varamadın mı hala Marla?
Sakın cevap verme bana Marla!
Sadece kandığın kadar kanat!
Bedeninden önce kalbine kimse dokunmayacak
Anla artık Marla!