nefesinde yağmur bulutlarını misafir eden adam
bu yüzdendir nefesini içime çekip gözyaşlarımı tutamamam...

gidilecek kentler adına..

uzun zaman tecrübelerini birkaç güne sığdırmış fazladan yaşamışçasına huzurlu
kayıpları nedenlere bağlayıp içini söndürmüş gibiydi Marla
zaferlerden önce yenilgileri tatmalıydı o şair ruhlu,"ucube" bir kadındı..
az zamana çok şeyler sıkıştırdı önce biriktirdiği hikayeleri toparladısilik hafızasını yokladı
geçmişle arasına örülmüş duvarların çatlaklarından sızanlarlaonca yaşanmışlıklarını üzerine yaşayamamışlıklarını ekledi
zaferlere girmek istediği şehire bu sefer geride bırakmak istediklerini alarak koyuldu yola..
ucube ve umarsızdı..
kırılganlıklarını öfkenin renkleriyle boyadı..
en az bir yıl daha lacivert bir odası olamayacaktı..
susmaları tercih etti kayırdığı düşkırıklıklarının arasından..
nedeni ve sonunu bilemediği bu yazgıya geçici bir süre için suskun ölümler ekledi..
gelecek zaman kiplerinde yeni kentler ve hikayeler eklemeydi küskün yazgısına..
beklemeliydi ...

bir gidişin provasında...

Hangi şehir iyi gelir şimdi ruhuma bu kaçışın provasında…
Ve hangi küskün şehir alır şimdi beni koynuna kırk yıllık ahbabıymışçasına…
Metrekareye düşen insan sayısını merak etmiyorum,
Metrekareye kaç kırgın insan düşer bu şehirlerde?
Kaç yitik adam, kaç yüzü düşmüş kadına rastlarım yamalı asfaltlı sokaklarında bu şehirlerin…

Şimdi bana sen söyle Marla...

Nemli bir sabahta
Kırılgan kuşlarının içli şarkılar söylediği ormana doğru ilerliyoruz.
Yol çizgileri uzuyor, biz ömrümüzden çalıyoruz.
— yolun neresindeyiz?
Rüyalarımı bile ele geçirmiş kaçışlarım.
Ve her yeni gün daha da yorgun uyanıyorum.
Şimdi bana sen söyle Marla- Yolun neresindeyiz?
Öyle haklı gibi susma Marla!
Bileklerini kesip ruhundaki acıyı unutabileceğini mi sandın?
Ben denedim Marla!
Senin nefes alamadığın tüm yüzyıllar boyunca denedim.
— eğer ruhun kanıyorsa bileklerinden önce
Bedava bir anestezi oluyor sadece bu.
Şimdi kanatabildiğin kadar kanat acıyan yerlerini.


Ben seni zeki bir kadın sanardım.
Bir tek ruhunda estetik yok
Farkına varamadın mı hala Marla?
Sakın cevap verme bana Marla!
Sadece kandığın kadar kanat!
Bedeninden önce kalbine kimse dokunmayacak
Anla artık Marla!

Tüm ağlayan mor etekli kadınlar adına..

Soğuk su akan musluğu açmak için
sıcak suyun ısınmasını beklersin ya
Kontrolün dışında olan her şeyi beklediğin gibi
Aslında üç mevsim de fazlaymış
bir yabancı beklemek için.
Tüm mor etekli kadınlar adına özür diliyorum senden
Her kadın mor etek giyemez
uzunlu kısalı
Ama her kadın kırılır fazlasıyla
ve ağlar ömrünce.

Beklemek yine ahlaksız kılıyor..

..

Eski sevgiliden

kalan

Sevgisizliğinden kalan bir şarkı eşlik ediyor şimdilerde ruhuma.

Küller arasında kaldım.

Kahve kokusu her zaman ki gibi can alıcı…

Sen

büyük düşlerin adamıydın

Ben

küçük inatçı hayallerimin esiri…

Yine

yaz gelir.

Yine

deniz ısınır.

Belki buz tutan umutlar çözülür de

daha sert basarım yürürken adımlarımı…

Kahven soğuyor, neredesin?

Ruthian: Hadi Ate artık acele et kahven soğuyor! Sana kaç defa daha söyleyeceğim yalnız kahvaltı etmekten hoşlanmadığımı?

Ate: Sorun da bu ya! Sen hep sana eşlik edecek birini istedin. Kim olduğunun pekte bir önemi yoktu. Ben şimdi gidiyorum. Caddeden geçenlerden birini çevir kendine ve unutma ki caddeye adım attığımda ben de o herhangi bir insandan biri olucam.

Tanrının işine bak! Bana verdiğin değeri bundan daha iyi açıklayan bi durum olamazdı sanırım.

Ruthian: Sen de defol onlar gibi Ate! Defol!

Ate: Biliyor musun Ruthian? Elindeki kahveyle çok benzeşiyoruz. Ben senden soğuyorum. O da elinde soğuyor. İkimizde senden soğuyoruz. Nasıl dayanabilirdik ki sana..

Ruthian: Seni acele et diye uyarmıştım ama hala burdasın!

Dolupta taşamamış her şey adına..

Bi cehennemin ortasında..
Gelecek günlerin getireceği
yeni sıkıntılar için umut ediyorum..
Sadece
yeni oldukları için..
Sadece
içli şarkılar anlayabilir
beni..
Anlatabilir..
Gerisi
kocaman bi hiç..
Ve
kahramanlarını tanımadığım hikayeler
yazıyorum

bu hasta
akılla..
O kadife sese katılıyorum..
"Erkekler bebektir."

x > ...telefonun çalıyor, açmayacak mısın? yeni sevgilinin ismi eskisiyle aynıysa döğmen hala geçerlidir. bak yaşam kolaylaşıyor gitgide.

y > ...dövmen geçerli ama ya ruhundaki?

x > ...deride kalan geride kalmaz ki..

Tükenişe tüketelim..

Ruh tükenir..

Vücutlar tükenir..

Nedenlerin tükenir..

Evetlerin..

Hayırların..

Kızgınlıkların..

Nefretin..

Cinnetin..

Sen tükete tükete tükenirsin..

*
evettttttt ! t harfini uzatırsan e yerine tıkanırsın yani önemli olan doğru yerde doğru hamleyi yapabilmektir..

Lavinya

...

Sana gitme demeyeceğim

ama gitme lavinia

Yalanlar istiyorsan yalanlar söyleyeyim

İncinirsin yine de sen bilirsin

Sana gitme demeyeceğim

Ama gitme lavinia

Üşüyorsun ceketimi al günün en güzel saatleri bunlar

Lavinia yanımda kal

Sana gitme demeyeceğim

Ama gitme lavinia

Adını gizleyeceğim

Sende bilme bilme lavinia

Yalanlar istiyorsan yalanlar söyleyeyim

İncinirsin yine de sen bilirsin

Özdemir Asaf (1957)

Acıyı öpebilme şansı ta dudaklarından bahşedilmişiti bana..

...

O benim sessizliğimdi

O benim aşkımdı..

O benim arkadaşımdı

Ve şimdi o benim tükenmişliğim..

Çürüyen yanım..

Beni terk etmeyen siyah Güneşim..

Şimdi o tendeki suçluluk en derinlerde kanatır ruhumu..

Ve sen büyümemekte direnen,

inatçı erkeğim..

Yollar hep ardından gelirdi, bilemedin..

Ötelerde bi dünya aramana gerek yoktu

Beni ardında bırakmak için..

Çürürken..

Mutluluktan ağlarken ben..

Düşlerimin gerçekleşmemesini dileyecek

kadar korkarken tükenmekten..

Ve şimdi

Yere düş,

düşle..

O düşlediğin güzel kadınlardan hangisini bu gece için seçeceğini..

Sevgisi için..

Uyuşabilmek için..

Oysa hangisi yakan öpücüklerinle tek bir gecede tüketilmek isterdi ki..

İnanbilmek için aşkın varlığına en baştan güvenebilmeyi,

Kurbanı oynamayı hangisi en başından kabullenebilirdi ki..

Biliyorsun,

Bu son hoşçakalımız değildi..

Tükenen geceye ağıt ta ki bir sonraki geceye kadar !

Gece;

bakire bir sevgili

Gündüzler ise

namlı birer fahişe..

Ve n’olur tanrım

gecelerimden

bir parça huzur bağışla

sabahlarıma…

Geceyle gündüz arası bir yerlerdeyim…

Mavide açar çiçeklerim..maviye boyarım ben de düşlerimi..

aşklarımla, saçlarıma aynı sıfatları ekledim..

kısacıklar..

oysa kısa bir ömürde uzun vadede yaşamayı düşledim kaçtığım her şeyi..

altı kalsın üstü de..

alt üst ettin beni gündüzlerde ve gecelerde..

gecelerce şehri izledim üşüyen ellerimdeki sıcak kahveyle..

griliği de donsun artık şehrin..

zaman kipleri ölü balıklara eklensin..

ve sen yine doğduğun şehirde doğurduğun acılarınla aynı yatağı paylaş..

suskun,

tahammülsüz

öylece kal kollarında ona ait olduğunu sanan adamların..

kırgın,

sarılmayı özlerken sarsılmalarından yorulan

ve sanrılarında kendini bulan

saldırgan bir kalbin var artık senin..

biraz sonra ağlayacak bu gülümseyen gözler..

mutlulukların kalıcı olmadığını baştan beri bilirdi zaten..

mutlu sonlara ağlayacak kadar küçüldüm üstelik..

kalma,

sen de git benden..

Sana dair izlerim/rin gözlerime çarpıyor..
Yürekte hafiflese de acılar beden de hep kalıcı oluyor
Acımasız oluyor ve de küstah
Senin bedenin nasıl sana bu kadar düşman olabiliyor?
Neden unutmak için yardımcı olmuyor?
Bana sunulmuş hayatın neresinde olduğumu/nu merak ediyorum..
Oysa canım yanmazdı bu kadar binip bir gün bir otobüse acıtan yanlarımdan arınmak adına terk edişlerim olmasaydı eğer..
Bir kitap okudum ve hayatım değişti cümlesini kendime uyarladım
“Bir gün bir otobüse binip gittim ve hiçbir şey bir daha eskisi gibi olmadı.”
Pek de cesaretim yok ya anlatmaya onca ayı/ acıyı..
Ardıma almaya çalışırken yaşanmışlıkları yüreğim hala aynı tedirginlite hızlı hızlı çarpıyor
Düşüncelerim yine donuk...
Ellerim soğuyor..
Gözlerimi kapatmak istiyorum görebilmek için tüm düşlerimi
Gerçek olmuşçasına…
Ve ben biliyorum iyi de yazamıyorum ama başka hiçbir eylemde bu kadar var olamıyorum..
Kendimi bu kadar ortaya koyamıyorum..
Ve yine yazıyorum birileri yine kendini yalnız hissetmesin diye..
Görmemeye çalışmak
Duymamaya çabalamak
Susmaya/ susturmaya çalışmak
Anlamamak için yormak aklımı
Anlamlandıramayınca boğulmak
Gözlerdeki o derin ifadeler arada bir misafir olur yine
Tek gerçekliği olur dünyamın..
Ve ben yine yaşamaya çalışırcasına ölmeye uğraşırım..

04.04.2009/ M.S

Beyaz Adam

Beyaz adam geldi

Bize gözlerimiz kapalı dua etmeyi öğretti..

Biz gözlerimizi açtığımızda,

Elimizde İncil vardı,

Toprağımız yoktu..

Tanrıdan kaç, kendinden kaç, denizin dibini boyla misali..

...

gitmeler değil vedalar kaybettirir ya da kazandırırmış..
ve üçüncü mevsimdi yalnızlık- adı ilkbahardı..
her çiçek bir vedaya açardı..
şimdi tek bir kent değil.. içimden şehirler geçiyor..
yokluğun hiçliğime dönüşüyor..
hüzün.. içimde yüzündü hüzün..
güzel bi son yazacağım sana/ için rahat olsun.
olmak istediğin yerde vazgeçmek zorunda olduklarınla beraber olacağın bi son..
öykülerimde..
aldatıldığın / aldattığın öykülerde..
adam neden hep ağlarsın !
şarkılar var hala..değişmezler onlar vedaların ardından bile..aynı tını ruhuna akmaya devam eder..
her şey olasıdır ama olasılıksızlardır şimdiki demimizi süsleyen.
bu kelimeleri toparlamaya çalışan ahmak benim.. aylar sonra..
beceriksizim..
vedalara sessizliğim el sallar..
işte ordasın o beni sarmasını beklediğim ellerin salınır bana doğru..
evet.. ellerin büyük ellerin..
bu bir bitişin son cümlelerinden biridir.
-- Ellerin sıcak mıdır?
-- Buz gibi..
aslında neler demek ister.. de ellerim buz gibi der sadece..
kelimeler uzadıkça yanımda kalacakmışsın gibi..
olabildiğine saçmalayıp, uzamasını istiyorum..
zaman dolmasın / zamanımız dolmasın..
bırak düşündeki / kaldırımda ki yeşil çantalı, kumral kızı..
olduğu yerde kalsın. kalsın derdin..onlardan olmasın..
onlar silerler..
onun gibi.. onlar gibi gitme..
kabullenirmiş vedaları insanlar..
haklıymış.
son cümlem "son cümle olmayacak" olurdu..
tanrıdan kaçmak gibi bir şey bu..
kendinden kaçmak..
denizin dibini boylamak..
ölümüze de acı çektirmez ya tanrı !
mutlu kal..
oysa ben istemez miydim kısacık öykümün en güzel yerinde yaşatmak seni..
adını yeniden koymak..
ve şiirler yazdım sana..
sen sana yazılan başka şiirleri okuduğun anda..

......
....
Güneş bahar sabahının içinde görünüyor
Yattığım yerde, toprağımdan başka bir şey yok...
...
..
Biliyor musun ne tam anlamıyla savaşabiliyor.
Ne umutlanabiliyoruz ne de haykırabiliyoruz.
Ne de tam anlamıyla arzulayabiliyoruz.
Söküp atamıyoruz…
Çığlıklar hep derinimizde öylece kalıyor…
Zaman ürkütüyor.
Gelecek günlerin getireceği sıkıntılar...
Vazgeçmek zorunda bırakılacaklarımız…
Henüz tanışmadığımız insanlar…
Ya da daha yakın tanımadığımız...
Yeni tartışmalar...
Yeni sevişmeler...
Henüz yaşamadığımız...
Tadına varamadığımız.
Ruhumuzda kaldırıp korkuların arasına koyduğumuz her şey…
Ürkütüyor…
Çünkü tüm cevaplar biz de…
Aşk diyoruz ya.
Elde edince bitiyor... Oturup bir köşede yalnızlığımızı izliyorlar... Sadece...
Hiçbir şey olması gerektiği gibi değil...
Onca yaş akıttığımız gözlerimiz bile... Hayvanlar tarafında oyulacak…
Öldükten sonra...
Ölüm var.
Öyle bir şey ki…
Ne bir son denilebilir…
Ne de bir başlangıç…
Yine de aşk gerek...
Değer vermek gerek…
Dokunmak... dokunmak daha çok dokunmak… derinine sokmak istercesine sarılmak..
Tükenene kadar ağlayıp sonrasında yüzyıllarca uyumak gerek
Dizlerimin üstünde, elim yüzümde


Bir şubat karı düşün

Yağan büyük beyaz yağmurları…

Örttüklerini düşün...
Tüm kiri pası…
Bembeyaz...
Güneş gibi…
Öyle örtmek gerek…
Düşünüp sonra silmek gerek hafızandan.
Boğazında düğümlenen ne varsa.
İzleri kokusu kalmasını istiyorsan…
Sevişmeli bir yabancıyla…
Tanıdık gelmemeli hiçbir koku hiçbir ten
Alışmamalı…
Bir yabancıya anlatmalı hikâyeni…
Bitiminde unutmalı...
Bitene kadar bitmez…
Bittiğinde biter ama…
Yalnızsam eğer…
Anlatacak kimsen yoksa ruhundaki izleri…
Avuçlarını açmalı…
Aynaya bakar gibi ya da dünya güzeli bir sevgiliye...
dökmeli içini..
Ola ki canın ağlamak istedi birinin omzunda...
Tutmak birinin elini sıkı sıkıya katlanabilmek için bu acıya
Birinin elinle bir diğerini sarıp sarmalamalı…
Yalnızlık hep uzak tutulmalı…
Mutluluğun hiçbir zaman kalıcı olamadığı bu ruhtan...

Ve yine bir şubat karı düşün

Yağan büyük beyaz yağmurları…

Örttüklerini düşün...

Tüm kiri pası…

Nocturnal Depression- Nostalgia

Ve bir kez daha öpüyor beni umutsuzluk

Soğuk hayalet dudaklarıyla

Kendi yıkımım rehberlik ediyor bana mezarıma doğru

Bir çok kereler kazdığım mezarıma...

Ve bir kez daha hayali bir düşünce oluyorum

Unutulmuş, üzgün, sefil bir bok

Yalnız anılarda, siyah dünyaların içine düşüşüm gibi

Müziğimin başarısı kanla yazılır

İntiharın müziği kırmızıyla yazılır

Bunu kendim yaptım, bileklerim zaten açık...

Ve gözyaşlarım gibi durmadan dökülüyor

Aramızdaki her şey kayıp

Dizlerimin üstünde, elim yüzümde

Güneş bahar sabahının içinde görünüyor

Yattığım yerde, toprağımdan başka bir şey yok

Artık umursamıyorsun onu

Duyguların diğer tarafında yaşıyorsun

Ama bizim şubat karımız

Örtüyor benim cansız bedenimi.

- " Ben artık kimseye inanmak istemiyorum ! Senin hakkımda düşündüklerinden çok benim sana ne hissettiğimin daha önemli olduğunu anladım." dedi.

+ "Peki ya inanılmayacak masallar dinlerken de uyuyan çocuklar var mıdır?" diye karşılık verdi. Mavi bereli adam.

-" Peki ya sen olağanın aksine terminallerde huzur bulup, kaybettiğin değil vazgeçtiğin ne varsa orada bulacağına inandın mı?"

+ "Biraz uyusak geçer mi?"