Sana dair izlerim/rin gözlerime çarpıyor..
Yürekte hafiflese de acılar beden de hep kalıcı oluyor
Acımasız oluyor ve de küstah
Senin bedenin nasıl sana bu kadar düşman olabiliyor?
Neden unutmak için yardımcı olmuyor?
Bana sunulmuş hayatın neresinde olduğumu/nu merak ediyorum..
Oysa canım yanmazdı bu kadar binip bir gün bir otobüse acıtan yanlarımdan arınmak adına terk edişlerim olmasaydı eğer..
Bir kitap okudum ve hayatım değişti cümlesini kendime uyarladım
“Bir gün bir otobüse binip gittim ve hiçbir şey bir daha eskisi gibi olmadı.”
Pek de cesaretim yok ya anlatmaya onca ayı/ acıyı..
Ardıma almaya çalışırken yaşanmışlıkları yüreğim hala aynı tedirginlite hızlı hızlı çarpıyor
Düşüncelerim yine donuk...
Ellerim soğuyor..
Gözlerimi kapatmak istiyorum görebilmek için tüm düşlerimi
Gerçek olmuşçasına…
Ve ben biliyorum iyi de yazamıyorum ama başka hiçbir eylemde bu kadar var olamıyorum..
Kendimi bu kadar ortaya koyamıyorum..
Ve yine yazıyorum birileri yine kendini yalnız hissetmesin diye..
Görmemeye çalışmak
Duymamaya çabalamak
Susmaya/ susturmaya çalışmak
Anlamamak için yormak aklımı
Anlamlandıramayınca boğulmak
Gözlerdeki o derin ifadeler arada bir misafir olur yine
Tek gerçekliği olur dünyamın..
Ve ben yine yaşamaya çalışırcasına ölmeye uğraşırım..

04.04.2009/ M.S