platonik

İnsanın içine aniden doğan tutkudur aşk...

Sebepsizce...

Üstelik hiç konuşmadığın, senin yüzüne bile bakmayan birine karşıda duyulabilir.

Bizim kalbimizin bize inat ancak iyi niyetle, sırf biz mutlu olalım diye; hoş eski mutluluğumuzun

onlarca binlerce katı daha mutsuz olacağımızı düşünmeden, sakıncalı kişilerin, platonik aşklarımızın

marinasına demir atmasıdır.

İşte benim sana olan aşkım da basit ve ani bir tutkuydu o aşk henüz büyümeye korkan bir tohum

iken.

Sonra basit bir bakışın, benim o aykırı anlamlar yüklediğim sahte bir avuntuydu...

Senin ilgini çekmek için düştüğüm komik durumlar...Olsun inan umrumda bile değildi arkadaş

sandığım insanların o masumca lakin komik hallerime kıs kıs gülmeleri.Çünkü o anda düşündüğüm tek

şey; bir gün senin gönlünü feth edip, onların karşısına seninle çıkacaktım ve bu sefer ben onlara kıs

kıs gülecektim. Kendimceydi bu imkansız hayallerim...

Bir bakış, bir gülümseme belki de benim öyle yorumladığım halisülasyonlar...

Yine de ben inandım ve tesadüf bir bakışın yağmur oldu aktı yüreğimdeki tohuma... O tohum

büyümeye korkan bir tohum iken...ve o tohum senin getirdiğin yağmur sayesinde filizlendi ama sanki

ömrü boyunca o yağmura muhtaçtı...

Utandım ve yüreğimdeki tohuma su veren bakışa karşılık veremedim...Yapabildiğim tek sey susmak

ve uzaktan sevmek oldu ama sen herşeye rağmen bana öyle yakındın ki kalbimden bir parça...hatta

kalbim sendin, sen ise kalbim...

Ahh! Bir bilseydim sende bana karşı bir damla sevgi var mıydı? O zaman ikimizin olacak aşk filizimizi

sonsuz ömürlü bir ağaç yapmaya yetecek.

Keşke sana olan tutkumu bilseydin diye iç geçirirdim, kalbim senin yanında yerinden fırlayacakmış gibi

atarken...