Korku filmi sonrası...

Kızgın bir hayata kızgın metal kıvamında şarkılar duyuldu az önce.
Yerin kulağının bile duymadığı bir gürültü koptu ardından ve sessizlik, gri bir boşluk…
Siyahın gizemiyle beyazın masum karanlığını barındıran…
Öfkeyi yansıttı yanmış ampuller,
Buzlar ısıttı damarlardaki donmuş kanları…
Ve hayat tekrar nefes almaya başladı; ciğerlerindeki dolup taşarcasına karbondioksitle…
Bir nefeslik asırlarda dile geldi herşey,gizli kalan hiçbir şey mahremiyetine söz geçiremedi.
Bilinmeyenler aslında en emin olunanlardı.
Bilinmeyenlerin bilinemeyeceğini bilmek,bilinmeyenlerin bilinmezliğini yok etti.