Dolan gözlerimden damlamak üzere olan ve şuan akışkan bir kimyaya bürünen gözyaşlarımın devamının gelmesini engelleyebildiğim için güldüm.

Bu yüzden bile mutlu olabiliyorum artık. Mutluluk kalitem yüksek olmamakla beraber hiç bu kadar da düşük olmamıştı.
Beni en iyi anlayabilecek birinin olduğu bir şehre bilet alıp, birkaç saat içinde yola koyulmak istiyorum. İnince onun boynuna sarılıp ağlamak ve geçmişime son noktayı koyup geleceğime ilk adımlarımı atmak istiyorum henüz yabancı olduğum şehrin sokaklarında. Belki beni bekleyen yok bir başka şehirde, beni anlayabilecek biri de.

Zaten cesaretim de yok çekip gitmeye hem olsa da ne fark eder ki gömüldük sisteme, alışılmışlığa, vazgeçmeye…
Her şeye rağmen gitmek istiyorum.

Ruhumda taşıdığım iki benlikten biri komada. Diğerinin son kullanma tarihini uzatmaya bakıyorum hepsi bu.